Verslag meeting Merksem

                                         21/9/2025 : Merksem (KVV masters)

                                9x goud, 4x zilver en 2x brons …

Als je met 10 atleten naar een Vlaamse titelstrijd trekt, en 9 van hen komen met minstens 1 medaille om hun nek terug naar huis, dan zijn daar maar 2 verklaringen voor mogelijk . Ofwel beschikken we over een ongekend topteam aan masters, ofwel was het niveau en de belangstelling van die aard dat op heel wat nummers de soep wel erg dunnetjes was. Vermoedelijk ligt de waarheid, zoals zo vaak in het leven, wel ergens in het midden. Wie verzint nu een kampioenschap van Vlaanderen, zo laat op het jaar, als de Belgische titelstrijd al eind juni werd afgewerkt in St Niklaas. Zelfs daar was de aanwezigheid in sommige nummers al bijzonder schraal, en ja dan weet je dat het er niet beter op wordt wanneer je het zuidelijk deel van het land ook nog eens thuis laat. En alsof het nog niet genoeg was, werden hier ook nog eens de provinciale titels uitgereikt, aan de beste atleet per proef en per leeftijdscategorie van iedere provincie.

 

Neem nu een loper als een Wim De Pauw. Dat is niet alleen fysiek nog een meer dan frisse verschijning, wat zich zondermeer direct vertaalt in zijn beroepsgebeuren, maar hij acteert als M-50 atleet ook nog op een niveau dat respect afdwingt. Hier liep hij de 400m in een tijd van 59”07, en de dubbele afstand werkte hij af in een meer dan nette 2’12”77. Deze knappe prestaties waren goed voor respectievelijk goud en zilver, maar welke waarde brei je daar aan vast als er slechts … één andere 400m-master naast u op het podium staat… 

                                           

                                                            Proficiat, beste Wim !

Nog zo’n kanjer is Wim zijn vaste trainingsmakker Joost Grymonpon, die als M-55’er reeds jaren op het voorplan staat, en dat vooral op de 800m en 1500m. Voor hem werd het 2x goud, en dat met een tijd van 2’26”9 en 4’59”21. Aan de chrono’s zie je dat er tactisch werd gelopen, en als geen ander kan Joost die kaart trekken gezien zijn fameus eindschot. Zijn trainer Dirk Van Kerkhoven kon op die 800m als M-60’er volgen tot op 200m van de meet, maar dan muisden de ‘jongere’ gasten er vandoor. Dirk werd nog wel 3° in zijn eigen categorie, die van de M-60, en dat als beste Vlaams-Brabander. In de 1500m-race werd hij 6°. 

Op die halve fond- en fondnummers was het qua tegenstand nog enigszins te doen,  zeker als je het vergelijkt met de kampnummers (ver, hoog, polsstok, …) en de hordenproeven. Danny Cresens had slechts 1 rivaal bij het polsstokspringen M-60, en die had geen verhaal tegen de 2m30 van onze  meerkamper. Onze Paul Winnepenninckx, die al de kampioenschapsgegevens bundelt, gaf meteen door dat dit een clubrecord is, daar dat vakje (polsstok M-60) nog niet was ingevuld. Op het hoogspringen lag het zilver op hem te wachten, en daar was 1m30 voor nodig. Zijn trainingsgenoot Christof Bormans was die enige ROBA welke zonder medailles huiswaarts keerde, al betekende dit niet dat hij het als een mislukte opdracht ervaarde, wel integendeel. Op de 100m wist Christof zich immers te verbeteren tot een tijd van 13”16, en bij de 200m kwam hij uit op een chrono van 26”83. Hiermee werd hij respectievelijk 4° en 5° in de uitslag bij de M-40. Maar ook hier viel het op, dat vooral bij de ‘jongste catg.’ de interesse echt wel mager was. Als je bijvoorbeeld slechts … 3 dames in de W-35 catg. weet te enthousiasmeren om hier op zo’n Vlaamse titelstrijd de 100m te komen betwisten, ja dan moet je als bond toch vragen beginnen stellen …

Zelfs op de afstandnummers bij de jongste Heren was het echt geen drukte van jawelste, met bijvoorbeeld slechts 5 mannen op de 5000m. Eén van hen was Timothy Convents en zonder pardon ging hij de gouden plak ophalen, met een tijd van 15’18”02. Ook op de 800m was hij met 2’03”68 een niveau te sterk voor de voltallige concurrentie. Bij de dames zagen we onze W-50’er Diziana Vangoidsenhoven de spikes aantrekken voor de 5000m, en zij wist de bronzen plak binnen te halen met een seizoenbesttijd van 22’16”98.

                                 

                                                                      Wim, Joost, Diziana, Dirk en Timothy …

Voor onze 2 andere actieve ROBA-vrouwen moest je op het binnenterrein gaan postvatten, waar Lindsy Van Espen en Tiny Alaerts de degens kruisten met mekaar. Deze 2 sympathieke dames kennen mekaar al van tijdens hun jeugdige  BETA-periode, zoals onderstaande foto treffend aangeeft.

                                  

                                                     Machtige foto, beste Tiny en Lindsey !

En het dient gezegd, de impact van de vele extra jaren op hun teller, valt nauwelijks op, wat  zo en zo al respect afdwingt. Beiden acteren ze ondertussen  in de W-45 categorie, en Tiny hanteerde er de speer en de discus, terwijl Lindsy haar opwachting maakte aan de kogelring en in diezelfde discuskooi. In het rechtstreekse duel trok Lindsy met een 27m55-afstand het gouden laken naar zich toe, en Tiny die uitkwam op 26m35, bleek goed voor zilver. Aan de speerstand rekende onze dame uit Rillaar wel af met haar 2 directe concurrenten, en bleek dus die 24m19 voldoende voor de gouden medaille. Lindsy van haar kant moest in de kogelring wel het hoofd buigen voor één van de 5 rivalen, en met 8m45 mocht ze het zilver gaan ophalen.  Ook hier weer opvallend … bij de jongste dames (M-35) was de opkomst nog triester.

            

          Tiny in volle actie …                                                        het discuspodium…knap gedaan dames !

 

Lindsy kroop ook zelf in de pen, en dat willen u niet onthouden …

Bij de ROBA-werpers, Lindsy Van Espen en Tiny Alaerts (W45), werd het Vlaams en Provinciaal Kampioenschap voor Masters een groot feest — en niet alleen omwille van de prestaties! Tiny Alaerts maakte haar comeback en vond deze grotere wedstrijd de ideale gelegenheid om haar ‘tweede’ debuut te maken. Lindsy en Tiny trainden vroeger (1990–1995) samen bij BETA, onder de deskundige begeleiding van Herman Van Uytven (nu werptrainer bij DCLA, toen DCLA & BETA). Zij waren zijn allereerste pupillen.

Zondag stonden ze samen klaar om 10 uur ’s ochtends aan de discusring in Merksem. Tiny mocht bij de eerste poging meteen als eerste aantreden, aangezien er nog geen afstand achter haar naam stond. Ze liet meteen een knaller van een worp optekenen: 26,35 m. Ze had zich nog maar net voorgesteld aan de masters W45 rond de ring en kaapte meteen de zilveren medaille weg. Lindsy won het discuswerpen bij de W45 met een afstand van 27,55 m. Ze werd zowel Vlaams als Provinciaal kampioen.

Het kogelstoten leverde Lindsy een tweede plaats op met 8,45 m. Met de worp van haar vorige wedstrijd zou ze gewonnen zijn. De regen en de gladde ring gaven weinig vertrouwen bij het draaien. Lindsy is namelijk de enige master die de draaitechniek gebruikt bij het kogelstoten. Ze kreeg wel het schildje als kampioen van Vlaams-Brabant. Tiny kwam ook nog in actie bij haar favoriete discipline: het speerwerpen. Met een worp van 24,19 m verbeterde ze haar persoonlijk record en kroonde ze zich tot zowel Vlaams als Provinciaal kampioen bij de W45. Als masterwerper is het vaak een eenzaam bestaan, zo in je eentje trainen. Maar Lindsy en Tiny hebben elkaar terug gevonden na 30 jaar en hebben meteen ook een coach: elkaar! Dubbele win.

                  

Terug naar Merksem, waar het qua sfeer goed zat, liet trainer Dirk ons weten, en dat ondanks de regen in de voormiddag. Wat de medaille-uitreiking betreft had hij het dan weer over redelijk ‘chaotische’ omstandigheden. Of Cyriel Coremans  dat ook zo heeft ervaren weten we niet, toen hij als winnaar van de M-75 bij het 200m-nummer, 42”30, aan het erepodium werd geroepen. Zijn medaille was de 9° gouden plak die rond een ROBA-nek hing, en daarmee hebben onze aanwezige atleten de club alweer schitterend in de kijker gezet, waarvoor onze oprechte dank !

 

rudy