Verslag BK Cad & Schol

30-31/08/2025 -Herentals - Belg kamp Cad/schol + Belg kamp aflossing jun

4x goud & 2x zilver voor onze cad/schol !
2x goud & 1x brons voor de juniorenteams !

Van al de Belgische clubs vielen er welgeteld 67 in de prijzen, met minimaal 1 plak eremetaal om de nek van een cadet of scholier, doch slechts 8 teams slaagden er in om 6 of meer medailles te behalen. ROBA was één van de 8 clubs, met naast ons nog Seraing, AV Toekomst, Looise, DCLA, AC Waasland, het lokale Herentals, en de steeds weerkerende club Houtland, die op 10 stuks (6x goud – 4x zilver) uitkwam. Kortom, we speelden alweer netjes mee, en met het extra toetje, 2x goud + 1x brons, dat onze 3 juniorenteams ons aanboden, was het weekend voor de aanwezige ROBA-volgers en trainers helemaal compleet. 

De mensen in Herentals hebben er alles aan gedaan om er een schitterend weekend van te maken.  Ruime parking op beperkte loopafstand,  efficiëntie aan ingang, vlotte toegang tot secretariaat, zeer open en gezellige sfeer, opwarmingszone net naast de piste, kortom een dikke proficiat aan de Kempische collega’s. En gelukkig hadden ze ook de weergoden aan hun zijde, al bleek de wind nu en dan wel wat tegen te stribbelen. Het enige minpunt is en blijft natuurlijk de … ‘slechts 6 banen’, waardoor de 400m-lopers, met of zonder horden,  terugvallen op 6 atleten in de z.g.n. ‘finalerace’, wat gevoelsmatig echt 2 atleten tekort is …  

Zo’n nationale titelstrijd is het hoogtepunt van het zomerseizoen, of zou dat toch moeten zijn. Kortom, daar in alle planmatige opbouw naar toe werken is dus meteen ook vrij essentieel. Alleen worden die maanden juli en augustus in onze moderne maatschappij in toenemende mate ingevuld met andere zeer verdedigbare en begrijpelijke andere activiteiten (vakanties met gezin, jeugdkampen, dagenvullende concerten, …) waardoor dat ‘planmatige’ vaak op de helling komt te staan. Nogmaals … allemaal zeer begrijpelijk, en ook niet meer weg te denken, maar dat doet de gemiddelde atletiektrainer wel met een zekere jaloezie uitstaren naar de vele andere sporttakken, waar een zomerse competitiestop wel een haast evident antwoord is op die ondertussen overduidelijke maatschappelijke realiteit. Ondermeer daarom voelt onze sport, de ‘moeder aller sporten’, soms ook zo belastend aan voor al de deelnemende partijen (atleten zelf,  trainers, bestuursleden, scheidsrechters, ouders …), temeer daar er zo weinig tegenover staat, behalve de kortstondige eer. Hoe vaak ondergetekende voorbije weekend te horen kreeg (op zijn vraag ‘hoe voelde het aan?’ )  ‘ik ben te veel weggeweest voorbije weken,’ was niet te tellen. Op zich geen drama, want het geeft meteen ook aan, dat onze jonge atleten wel degelijk de levensles ‘niets komt vanzelf aanwaaien…’  proefondervindelijk tot zich nemen. Neen, niets is zo mooi als de inzet van onze jonge atleten wordt beloond met een fraai resultaat op die fameuze titelstrijd, zeker als daar een persoonlijk record bovenop komt, om nog maar te zwijgen van het verhoopte eremetaal. 

Vandaar dat we gasten als een Rune Happaerts, PR-tijd van 15”83 op de 110mH, en Tobias Vansweevelt, PR-200m met knappe 23”98, zagen stralen achteraf, en datzelfde geldt ook voor Mathieu Maes, 15”20 als PR op de 100mH, en Aron Ginkels, PR 14”53 100mH, die zelfs de finale bereikte! Rune kende een uitstekende start, en ook de rest van zijn koers werkte hij technisch fraai af. Tobias van zijn kant miste op een haar na de finale op die 200m, en kan/mag dus terugblikken op een geslaagd, technisch mooi lopend optreden. Voor Jeppe Meers, 12”75 op de 100m, was het een eerste kennismaking met die bijzondere, spannende kampioenschapssfeer, en datzelfde geldt ook voor onze 1°j cadet Milla Mergaerts, die een 52”02 liet optekenen op de 300mH. Daarmee gaf ze haar 1j oudere clubgenote Nette Maes, 52”69, het nakijken. Mits nog wat meer ervaring, zal hun ‘hordenritme’ ongetwijfeld nog toenemen, en belooft dat veel goeds richting volgend seizoen. De enige wiens gezicht echt op onweer stond was Lukas Dirckx, die zowel op het hordennummer, als aan de polsstokstand zijn eigen doelstelling niet kon waarmaken. Kan gebeuren natuurlijk, en gelukkig heeft onze sympathiek knaap genoeg fraaie zaken laten optekenen de voorbije zomer, waar hij zich ruimschoots kan aan optrekken…  

 

Datzelfde geldt ook een beetje voor Luka Schoolmeesters, onze veelzijdige scholier, die hier met 44m05 speer, en 1m80 hoog wat op zijn honger bleef zitten. Nu even ‘stoom aflaten’, beste Luka, om keihard terug te slaan in de indoorhal in Gent of Louvain-La-Neuve. Een mindere prestatie hoort nu eenmaal bij sport, en daar hoeft niet altijd meteen een pasklare reden voor te zijn. Wie bijvoorbeeld onze Jolente Alen in het Koning Boudewijnstadion bezig zag op de Young Memorial, zal toch nooit gedacht hebben dat welgeteld 9 dagen later dit talentrijke meisje uit de baan zou stappen op de 1500m …  Ook Jana Nulens, die in diezelfde koers van de partij was, had ongetwijfeld op meer gerekend, dan een chrono van 4’58”55. 

Ook de jongens cadetten van de 800m bleven wat op hun honger zitten. Tobias De Vos, 2’12”77, Bent Artoos, 2’17”03, en Daan Everaerts, 2’20”47, bleven wat verweesd achter na afloop, al was die chrono van Daan wel een persoonlijke besttijd. Stiekem had hij erop gerekend om net hier onder die 2’20”-grens  te duiken. Ook Robbe Vandamme, 2’04”59 op de 800m bij de scholieren, kon eigenlijk moeilijk aanduiden of hij nu tevreden moest zijn of niet. Het voornaamste is dat hij goed terug kan trainen, en dat komt goed tijdens de komende crosscampagne. 

Datzelfde wat lichtelijk twijfelende antwoord kreeg ondergetekende ook van onze 400m-dame Lotte Huenaerts, die op stijlrijke wijze hier een zeer mooi opgebouwde koers afwerkte. Altijd mooi om haar aan het werk te zien, en zij voelde ditmaal ook zelf dat het echt heel goed ‘draaide’. Vandaar ook dat ze dacht op weg te zijn naar een nieuwe PR-tijd, maar de klok stopte op een 61”02-chrono. Kortom, enerzijds blij en tevreden met het zeer fraaie optreden, anderzijds toch stiekem denkend aan die PR-chrono…  Onze 2° 400m-atlete die van de partij was, Finn De Coster, gaf meteen na afloop een zeer eerlijke, en overduidelijke respons … ‘te veel op vakantie geweest’, en dat betaal je cash, zeker op zo’n loodzwaar nummer. Ze kon die mindere 63”5-tijd dus mentaal ook meteen klasseren als een … ‘logisch gevolg’. 

Finn zagen we ook aan de polsstokstand bezig, met naast haar Hanne Smits, die op 2m80 uitkwam, en Kaat Deckers, die in de cadetten-wedstrijd een 2m30 achter haar naam kreeg. Ook Kaat bleek met volle teugen te hebben genoten van de 2 maanden vakantie, als we trainer Nathalie mogen geloven. Nogmaals, dat is op zich absoluut geen drama, en ook Nathalie weet dit te relativeren, alleen … ‘wonderen bestaan niet’.  

Daarenboven heeft onze polsstoktrainer ook een zekere Thias Van Rompaey onder haar deskundige vleugels zitten, en die knaap zorgt quasi telkens voor het nodige vuurwerk. Ook hier bleek niemand opgewassen tegen zijn fysiek kunnen, zijn technisch vernuft, en niet te vergeten de sterke mentale draagkracht, want ‘favoriet zijn’ is nog niet hetzelfde als ‘winnaar zijn’. Deze bijzonder toffe jonge gast hoopte stiekem zijn seizoen af te kunnen sluiten met een 4m50-sprong, maar dat lukte net niet. Het werd dus 4m40m, na een vlekkeloze reeks, terwijl zijn eerste belager, de Neerpelt-man Lars Theunis, de scheidsrechters dan al 5x aan het werk had gezet. Dikke proficiat, beste Thias, met dat blinkend GOUD !  

        
Niet alleen aan de polsstokstand, maar ook aan het speerwerp-gebeuren loop je tegenwoordig altijd ROBA-supporters tegen het lijf. Bij de scholieren meisjes zagen ze immers het duo Suzanne Nagels        en Sarah Prenen aan het werk, en bij de cadetten jongens stonden onze 2 gasten Lander Bergen en          Finn Bauwens te trappelen om zich in de kijker te gooien. Daar zijn ze wonderwel in geslaagd, want met finaal een fraaie 6° eindplaats voor Lander en 7° stek voor Finn mochten beiden zich zesmaal opmaken en uitleven. Lander kwam finaal uit op een fraaie 45m10, terwijl zijn Betekomse clubmakker (komen goed overeen) zich verbeterde tot een PR-afstand van 44m19. Het minste dat je kan zeggen is dat deze knapen mentaal al behoorlijk sterk staan, wat zondermeer een eerste vereiste is om stand te houden op zulk Belgisch kampioenschap, met al zijn extra stress die daarbij komt kijken …  Knap gasten !

 

Suzanne, die 24m79 wierp, zag haar beste poging afgekeurd worden, zeer discutabel naar het schijnt, terwijl Sarah een begenadigde dag kende met 3 worpen voorbij de 30m, en waarbij de beste zelfs als 33m24 werd gemeten. Op het Belgisch kampioenschap met een PR huiswaarts keren is altijd een reden tot tevredenheid, dus dikke proficiat, beste Sarah ! 
Alhoewel … waarschijnlijk zal ons talentrijk duo Marie Vermeulen en Noa D’Hollander daar wel iets genuanceerder over denken.  Marie liet in de finale 100m horden een indrukwekkende indruk na, met een PR-chrono van 14”16, maar ze viel daarmee als 4° … net naast de prijzen.  Het zoveelste ‘dubbel gevoel’ dat  ondergetekende mocht observeren gedurende die 2 dagen van top-atletiek. Ja    , zo’n titelstrijd gaat over goud, zilver en brons, en pas als dat rond uw nek hangt komt blijkbaar de secundaire vreugde van de PR-tijd boven borrelen, en niet eerder...        

Ook bij Noa bleek dit duidelijk de volgorde, eerst het eremetaal, en dan pas de vreugde rond de PR-verrichting. Onze hoogspringster behoort al een tijdje tot de absolute Belgische top, en voor haar is het binnenhalen van eremetaal haast al een evidentie geworden. Samen met de Hamme-atlete Fien Van Geyte ging ze over 1m69, dus een nieuwe PR-prestatie voor haar, maar die Oost-Vlaamse concurrente had die hoogte reeds bij haar 1° poging overschreden. Knap zilver dus voor Noa, met een PR-hoogte er bovenop, maar het duurde even vooraleer de omstaanders ook het idee kregen dat de terechte zilveren trots ook kwam bovendrijven. Dikke proficiat, beste Noa en Marie ! 

‘Tweede worden’ is soms niet echt prettig, en een 4° plaats is al helemaal lastig te verteren, maar zolang je op uw waarde wordt geklopt (zeker als je 2° en 4° wordt met een PR-verrichting !) moet je u daar kunnen overheen zetten. Het wordt pas lastig als je weet dat je niet over al uw capaciteiten beschikte, en lichamelijk gehinderd werd in uw sportief doen en laten. Ja, dan heb je echt wel reden om even het kopje te laten hangen. Onze beste Ella Hauquier zag zaterdag haar vrijwel ‘zekere kansen’  op eremetaal in rook opgaan, toen ze na het binnenlopen van haar 200m-reeks, 25”60, terug geplaagd zat met die verduivelde pijn in de voet, een euvel dat haar eerder al uit competitie hield. Meteen greep trainer Theresa terecht in, en schrapte haar voor de finaleronde, alsook voor de 100m-competitie de dag nadien. Kop op,  beste Ella, nu aub even terug bij de sportarts binnenlopen, en goed zijn of haar raad opvolgen aub …  

Aan klasse geen gebrek, onze Ella, en datzelfde geldt ook voor de 3 dames die nog de revue moeten passeren in dit verslag. Met de gouden plak van Thias, en de zilveren medaille van Noa hebben we er dus immers nog vier te goed, en daarvoor konden we alweer rekenen op Nina Janssens en de zusjes Noor en Fien Peeters. In tegenstelling tot Nina, die haar inbreng, 80m H en 100m, netjes kon verdelen over de 2 dagen, opteerde Fien voor de ‘korte pijn’, namelijk 2 nummers op één dag, en in haar geval betekent dat automatisch … 4 wedstrijden op zaterdag ! Dat is natuurlijk een beetje een ‘gok’, maar als je die dan netjes kan afronden met 2x goud, smaakt de overwinningsroes des te zoeter. Op de 60m horden gaven onze 2 juffrouwen, die onder de deskundige vleugels van trainer Inge zich overduidelijk kunnen ontbolsteren, weer een adembenemend spektakel ten goede, met een uitstekende zilveren plak voor Nina, 11”60, en het goud voor trainingsvriendin Fien, en dat in een nieuw clubrecord van 11”40. Amper  25 minuten later trok de jongste van het gezin Peeters voor de 4° maal de spikes aan, en werd met een zeer kleine kloof van amper … 1 honderdste verschil (25”40 tegenover 25”41) voor de 2° maal Belgisch kampioen, dus … binnen het half uur… jongens toch !  
Een oprechte dikke knuffel voor dit talentrijke duo !                

 

Op zondag was het de beurt aan grote zus Noor Peeters, die van start ging als grote favoriet op de 2000m steeple, een beetje in tegenstelling tot de 2 voorbije jaren, maar waar ze toch ook al telkens met een zilveren medaille huiswaarts keerde. Die favorietenrol zorgde wel voor wat extra stress, maar eens de koers van start werd geschoten muisde ze er meteen vandoor en na driekwart ronde leek het al een gelopen zaak. Anna Ornelis en Anouk De Smet, zagen nog voor half koers dat die kloof niet groter werd,  en putten er meteen moed uit, om de achterstand stilaan maar zeker wat te dichten. Overduidelijk was de technische superioriteit van Noor, zowel op de balkenpassage als aan de waterbak. Alleen op de voorlaatste balk liep het totaal mis (voet bleef ‘hangen’ …), en viel ze pardoes, letterlijk frontaal, op de tartanpiste. Even was het voor de buitenwereld enorm schrikken, maar een fractie van een seconde later veerde ze alweer meteen op, en gaf amper 60m verder de laatste rivale de doodstreek aan de waterbak-passage.  Na 2x zilver, nu dus de meer dan verdiende gouden plak, en dat deed overduidelijk deugd … Dikke proficiat, beste Noor ! 
De kleine zus had haar ‘nieuwe speelgoed’ van de dag voordien netjes meegenomen naar die 2° dag in Herentals, met stiekem in gedachte … onderstaande foto te kunnen vereeuwigen …

Naar jaarlijkse traditie worden op die 2° dag van de cadetten/scholieren-titelstrijd ook 5 Belgische estafette-titels uitgereikt, en dat binnen de juniorscategorie. Vorig jaar brachten we vanuit Nijvel al 2 medailles mee, en hier in Herentals deden onze juniors er nog eentje bovenop. Bij de dames 4x100m kreeg ons viertal Lotte Van Vlasselaer, Noa Joos, Benthe Leysen en Inte Wouters (zie foto) concurrentie van Seraing, AV Molenland, AVT, KAAGent en CABW, en deze laatstgenoemde ploeg bleek overduidelijk over de beste papieren te beschikken, met een tijd van 48”07.  Ook KAAG, 49”00, was een maatje te sterk, maar de laatste dame van AVT zag net voor de meet nog een aubergine-flits passeren, die luisterde naar de naam Noa Joos… Via een clubrecord-tijd van 49”16 mocht ons viertal iets later gaan poseren op het erepodium, dat stond opgesteld ‘buiten’ het pisteterrein. Knap dames !

Ondertussen moesten we ons snel terug naar de piste begeven, want onze 4 heren van het 4x100m stonden te popelen om zichzelf op te volgen als Belgisch kampioen. William Celis opende als startloper op indrukwekkende wijze het debat, en nog voor halfweg was het ‘kat in bakkie’, tenminste als de verdere stokwisselmomenten ordentelijk zouden verlopen. Oscar Mues, Kamiel Van Rompaey en de mooi lopende slotloper Robbe Carchon gingen niet in de fout, wel integendeel, want met een tijd van 42”67 zijn ze ondertussen opgeklommen tot positie … 20 binnen de ranglijst ‘4x100m jun allertijden’ ! Onnodig te melden dat onze webmaster ook hier weer een lichte ‘aanpassing’ moet verrichten in onze eigen clubrecordtabel.  Schitterend werk jongens ! … 

Het zilver was er weggelegd voor de mannen van Herve (mooie clubtrui overigens…) en de bronzen plak hing om de nek van het AVT-viertal. Molenland en Excelsior mochten met lege handen de lange rit naar  het thuisfront maken.
Voor William  en Kamiel was daarmee de kous nog niet af, want ondertussen waren ook Mathis Van Roosendael en Sten Van Ouytsel op de ruime autoparking gearriveerd, daar om 17u25 het allerlaatste  nummer, de 4x400m jun heren, stond geprogrameerd. Vorig jaar werden onze jongens 3°, en al voor de start wisten we dat het hier minimaal zilver ging worden, daar alleen het Waalse team RIWA (= Waver) nog 4 gasten wist op te trommelen. Spijtig natuurlijk, want met de hier gelopen clubrecord-tijd van 3’24”89 staan nu onze jongens als juniorsteam geheel bovenaan, en in de ‘alle catg-tabel’ staan ze knap te blinken op positie 6 !!   Hun individuele rondetijden mochten dan ook gezien worden, en de gouden plak was de niet meer dan ‘evidente beloning’ voor dit bijzonder fraaie teamoptreden. Dikke proficiat, mannen ! 
 

Alweer een lang en zwaar atletiekweekend, maar eentje om niet snel te vergeten …

rudy