Verslag BK Veldlopen
30/11/25: Hulshout
(Belgisch Kamp deel II)
Sterk optreden van Yorick !
Niettegenstaande we met de locatie van Hulshout haast over een thuiswedstrijd mogen spreken, was onze inbreng, zeker voor een grote club als de onze, eerder aan de bescheiden kant. Oké, vanuit Wespelaar spreken we nog over 33km, maar voor onze mensen van Diest zijn het er al maar 26 meer, en vanuit Betekom wordt het helemaal een lachertje met slechts 12,5km. Enkele ROBA-toeschouwers waren er met de fiets, ja dan weet je het wel.
Nu ja, we begrijpen het wel tot op zeker niveau. Vroeger, zeg maar de gouden jaren 60, 70, 80 van het veldlopen deed bij de jongeren IEDEREEN mee, er was immers geen alternatief. ‘Crossen’ zat in de opbouw richting zomer, mede bij gebrek aan iets anders. Stilaan brokkelde dat gegeven wat af, en zeker sinds het jaar 2000 (komst van de indoorhal in Gent) is het nog verder bergaf gegaan. Het gevolg is ‘minder jongeren’ aan de start op zo’n nationale titelstrijd, zelfs minder dan dat er vroeger atleten startten op een provinciale titelrace. Alleen staat de deur open langs ‘achteren’, want vooraan zijn de echte toppers nog steeds van de partij. De beste top-10 van destijds zouden perfect kunnen duelleren met de fameuze top-10 jongens en meisjes van het heden, alleen hadden zij nog meer dan 250 tot 300 lopers achter zich, terwijl er dat nu hooguit nog een 50tal zijn. Hier kwamen de cadetten bijvoorbeeld niet verder dan 60 + 62 meisjes (1° + 2°j) en 62 + 68 jongens, en bij de scholieren dalen we nog iets verder, zeker bij de meisjes (36 1°j & 40 2j), alsook 68 jongens van het jaar 2010, en 56 stuks bij de 1 jaar oudere gasten. Kortom een top-10 positie lopen, blijft nog steeds een zeer pittige opdracht, maar de iets mindere getalenteerde jongeren laten het qua aantal alsmaar meer en meer afweten, omdat deze groep stilaan het gevoel krijgt … ‘die koers is alleen voor de betere lopers, is echt niet meer voor mij’ … In de zomer is dit immers een evidentie, want alleen de betere atleten worden dan geselecteerd (op tijd of ranking), en het lijkt alsof die iets mindere goden die onbestaande logica (want op de cross mag iedereen deelnemen) zelf doortrekken naar het buitengebeuren, naar het veldlopen. Ook wij ervaren dat in onze eigen middens.
Terug naar de koers, want een aantal van onze jonge meisjes en jonge gasten droomden van zo’n top-10 positie, of toch dicht in de buurt, en dat niet op basis van zelfoverschatting. Atleten als een Tille Willem, Sanne Geets en Jana Nulens mochten die hoge verwachting koesteren, zeker gezien hun vorige winter, en de eerste weken van het kersverse seizoen, en ook Jonas Behaeghel en Jomme Swinnen zagen zo’n top-10 vermelding wel zitten.
Tille kende geen al te sterke start (obstructieve duw langs 2 zijden …) en vooraleer ze zich kon vergewissen van een eerste stand van zaken, was er al een kopgroep vandoor gemuisd. Maar een Tille in ‘normale doen’ zou dan de dieselmotor opstarten en met haar ‘opvis-werk’ beginnen, en dat zagen we ditmaal niet gebeuren. Ook haar klassieke eindversnelling bleef achterwege, waardoor ze finaal bleef hangen op positie 16. ‘Het draaide niet zoals ik gewend ben’, zei ze achteraf, en bij het nazien van de uitslag vinden we haar klassieke rivalen om en bij positie 10. Tille was overigens onze enige cadet in koers bij de meisjes, en ook bij de eerstejaars jongens viel er geen nieuw truitje te bespeuren. Gelukkig hadden we 3 jongens bij de lichting 2011, zijnde Roméo De Pauw, Rio Adriaensens, en Sander Ceulemans, en zij liepen hier respectievelijk als 45°, 51° en 54° binnen.
Tille … Romeo …
Rio … Sander …
Net als in de reeks van Tille werd er hier bijzonder hard gelopen, meteen van bij de start. In sommige reeksen starten ze alsof ze slechts een 800m-cross krijgen voorgeschoteld, terwijl in andere koersen er een stille consensus heerst om te beginnen met een verkenningsronde. Sanne Geets kreeg zo’n koers voorgeschoteld, en dat resulteerde in een lange kopgroep, waarbij onze sterke dame zich meteen mee in de voorste rangen nestelde. In de 2° ronde werd het tempo opgedreven, maar onze ‘tempo-sterke’ Sanne hing nog steeds in de top-10, en gans haar uitstraling en lichaamstaal was er eentje van ‘hier krijgen ze met niet meer weg..!’ . Integendeel, in de 3°en laatste ronde zagen we ze wederom opschuiven, wat finaal resulteerde in een schitterende 7° eindpositie ! Zeer knap gedaan, beste Sanne !
Ook bij de 2° jaars hadden we iemand rondlopen met terechte hoge ambities. Jana Nulens, want dat is natuurlijk onze talentrijke juffrouw in kwestie, had graag gezien dat het terrein er wat zwaarder bij lag , zoals de versie van 2023, maar daarvoor waren de weergoden iets te braaf geweest. Nergens was er modder, alleen in die C-strook met de fameuze crossheuvels begon het stilaan gladder te worden. In tegenstelling tot de rust waarvan Sanne in de eerste kilometer nog wat kon genieten, ontplofte hier de koers meteen, met het duo Elise Pletinck en Fran Van Hollebeke in de cockpit. We zagen Jana meteen al haar krachten bundelen om nog net mee te schuiven aan de staart van de bijzonder snel ontstane kopgroep, en dat lukte net. Alleen bleven ze daar vooraan vlammen alsof de finishlijn al in aantocht was, en het was uitgerekend Jana die als eerste het gaspedaal wat moest lossen. Geen probleem, want als er één iemand is die 3 keer kan sterven, is het Jana wel, alleen zij loste hier als enige en kwam zodoende geheel alleen te zitten tussen schip en wal, en dat is een positie die niet te lang mag duren. Eenmaal aan de achterkant van de piste begon ook de kopgroep stilaan uit mekaar te vallen, maar die atleten hadden nog wel steun aan mekaar, met die oh zo belangrijke tempocontrole. Er dook nog wel een Waalse atlete op in het spoor van Jana, maar op dat moment was de zoektocht naar de 2° adem nog volop aan de gang, bij onze Diestse dame. In de laatste ronde had ze die snoeiharde 1° kilometer gelukkig verteerd, en zagen we Jana terug jacht maken op de dames voor haar. Ze keerde zelfs nog terug om mee te spurten voor de 6° à 7° plaats, maar de deur werd netjes afgegrendeld, en verder dan positie 8 bleek niet haalbaar. Kortom een zeer mooie uitslag, maar zij voelde aan dat er meer in zat, mocht de koers een iets minder ‘dooddoende’ aanvangsfase kennen, en mocht ze daardoor niet alleen komen te zitten. Doet er dan nog een sausje extra cross bovenop (zwaardere stroken, klimzone, draaiwerk, …) en dan is zelfs een top-5 geen utopie. Met Diest en Hannuit krijgt ze mogelijk die situaties wel in de schoot geworpen, en kan ze haar sterke troeven op tafel leggen. 8° op een Belgische titelstrijd, het blijft zo en zo een mooie uitslag, beste Jana !
mooi optreden van Sanne en Jana bij de scholieren !
Eén koers later was het voor de ROBA-supporters wederom genieten, want onder de 68 lopers zaten er 8 van de onzen. Jonas Behaeghel had één week voordien voor eigen volk al netjes zijn adelbrieven op tafel gelegd, en ook zijn clubmakker Jomme Swinnen was niet naar Hulshout afgezakt om er een figurantenrol te spelen. Ook Bent Artoos was van plan zijn huid duur te verkopen, en met niet al te veel achterstand op Jomme de meet te passeren. En deze laatste slaagde mooi in zijn opzet, want hij liep na een fraai egaal opgezette koers als 24° binnen, wat 7 posities extra betekende tegenover zijn Betekomse vriend. Op één jaar tijd schuift hij een 15tal plaatsen op, en daar mag je best trots op zijn. Jomme van zijn kant was ook zeer content na de wedstrijd met die 17° stek, beseffende dat hij hier lang mee in een 2° groep zat, achter de absolute Belgische top. Vooraan deed Jonas er alles aan om zijn verhoopte top-10 positie binnen te halen, en aanvankelijk leek dat ook te gaan lukken. Finaal moest hij wat ruimte laten, en hier op zulk snellopend circuit, tussen ’s lands beste lopers, wordt een kloof van 25m meteen opgevuld met 4 à 5 atleten. Jonas werd uiteindelijk als 13° afgeklokt, en zat daarmee net iets boven zijn eigen verwachtingen.
Jonas en Jomme … Bent, op de klimzone …
Jonas mag wel niet vergeten dat die lichting 1° jaars scholieren, bouwjaar 2010, een zeer talentrijke bende is, wat ze alweer bewezen met een 7” snellere winnaar dan bij de 2° jaars … !
Dus ook voor Tobias De Vos, 30° en 6 posities achter Bent, Jarne De Wilde, 38°, en Daan Everaerts, 40°, was het alweer een ervaring die ze niet meer kunnen afpakken, ook in het vooruitzicht van de rest van het seizoen. Tijl Vaninbroukx zat aanvankelijk mee in de buurt van de net vermeldde gasten, maar pijn in de zij deed hem de das om. Hij finishte als 58°, en zag ondermeer Liano Verstraete, 47°, passeren. Bij de 2° jaars konden onze supporters zich uitleven op het BETA-duo Jarne Rymenants, 25°, en Kasper Rijnders, die als 47° binnen liep. Pas naar het einde toe kon Jarne nog wat plaatsen goed maken.
Nadien was het de beurt aan de korte cross, waar we bij de dames niemand in de strijd hadden, een pijnlijk gegeven dat zich trouwens herhaalde op de lange afstand. Bij de heren konden we ons wel opwarmen aan het optreden van Benjamin Smets, 67°, Daan De Ceulaer, 74°, Jef Verlinden, 78° en Thomas Vander Sande, die als 89° in de uitslag verscheen.
. 
Benjamin, met Daan in het spoor … Thomas … Jef …
Om u een idee te geven welk tempo onze jongens kregen voorgelegd … vooraan hadden de toppers slechts 4’11” nodig voor de voorgelegde 1600m cross …
Ja, het mooie snelle parcours leende zich tot hoge tempo’s , en dus was een goede startpositie een topprioriteit. Bij de juniors dames zagen we bijvoorbeeld Noor Peeters een mindere start hebben tegenover Jolente Alen, en die achterstand kreeg ze niet meer rechtgetrokken, al knabbelde ze er naar het einde toe nog een aardig stuk af. Beide dames kunnen terugblikken op een geslaagd optreden, met Jolente als 12° en Noor op positie 13, met slechts 4” marge tussen beiden. Knap gedaan !
Jolente … Noor …
Wie nog slechter uit het startgewoel kwam dan Noor was haar lieve broer Lars Peeters. Ondergetekende stond aan de achterzijde van de wielerbaan , dus na pakweg 350m koers, reikhalzend uit te kijken naar zijn passage, en dacht direct hem aldaar ‘gemist’ te hebben. Alleen bleek dat spijtig genoeg niet te kloppen, want plots passeerde hij toch nog, samen met Sten Van Ouytsel, een eind in de 2° helft van
het 114 koppen tellende peloton. Lars zijn koers was dus al om zeep, nog voor hij goed en wel bezig was. De rest van het 4720m lange wedstrijdgebeuren zagen we hem nog een fraaie inhaalbeweging afwerken, en die bracht hem op positie 22. ‘Te braaf’ waren de enige woorden die ondergetekende achteraf van hem wist te ontfutselen. Niet twijfelen aan je klasse, beste Lars … we hoeven maar 2 seizoenen terug te kijken, om vast te stellen dat je toen in Hulshout de spurt aanging voor de bronzen medaille …
Sten, voor wie het crossgebeuren volledig in het teken staat van de zomer, liep als 73° binnen, en hield daarmee Thomas Devroye, 93°, nog achter zich.
Lars … Thomas …
Bij de seniors was het vooral uitkijken naar de actuele paraatheid van onze sterkste man in het veld, zijnde Yorick Van De Kerkhove. Onder de exact 100 atleten hadden wij 5 pionnen zitten, maar de meeste aandacht ging natuurlijk naar onze man die snel van start ging, en gedurende 1,5 ronde zuivere reclame maakte voor onze nieuwe sponsor gysemans groep . Toen Ruben Verheyden zich vooraan met de zaak ging bemoeien zagen we Yorick wat posities prijsgeven, en de overname van John Heymans zorgde voor het stilaan uiteenvallen van de kopgroep, met Yorick als één van de eerste slachtoffers. Net als Jana eerder op de dag kwam hij ook wat alleen te zitten, en dat is op zulk snel circuit natuurlijk een handicap.
Finaal zou Yorick op plaats 11 binnenlopen, net voor de sterke VAC’er Marco Vanderpoorten, waar hij in Roeselare nog moest voor passen. Maar daar wist Yorick dan weer Ruben Verheyden achter zich te houden, en zo bleef hij bij aankomst met dat dubbele gevoel zitten van ‘moet ik met deze prestatie wel content zijn ?’. Twee dagen later was zijn eindconclusie … ‘Als ik terug kijk naar mijn wedstrijd denk ik dat ik alles perfect heb uitgevoerd. Eerste anderhalve ronde op kop gelopen zonder mijzelf in de problemen te brengen. Daarna eigenlijk lichtjes progressief gelopen als ik naar de rondetijden kijk. Tot de laatste ronde zat ik nog bij die fel begeerde top 4 maar daarna hebben de atleten die voor mij zijn geëindigd nog een extra versnelling kunnen klaarzetten. Puur meer trainingsarbeid en jaren extra trainen zonder blessures. Maar dit alles neemt niet weg dat ik toch teleurstelling voel over de wedstrijd want je staat aan de start met de ingesteldheid om jezelf te overtreffen en vol voor dat EK-ticket te gaan. Maar het niveau licht zo hoog in België dat zelfs iemand van 13’20” op 5000m maar net de selectie haalt, dat zegt genoeg. De goesting is eens zo groot om nog meer en beter te doen in de toekomst. Volgende wedstrijd staat gepland in Soest (Nederland) op 31 december.
Knap, Yorick !!
Wat verderop in het pak zaten Lenn Teugels en Desalegn Van Winckel in mekaars buurt, maar in de 2° helft van de koers moest Desa de rol lossen, en zagen we Yari Zwart zijn positie overnemen. Desa zou als 67° binnenlopen, exact 11 plaatsen achter Yari, 56°, die na afloop ‘zeer content’ was over zijn optreden. Lenn kende een moeilijke wedstrijdaanvang (maagdarmlast blijft hem afremmen…) maar leek zijn 2° adem gevonden te hebben op één ronde van de finish, wat resulteerde in een 45° plaats. Net als bij Yorick zagen we een gematigd positieve Lenn na afloop onder de ROBA-tent. Wie veel meer enthousiast was over zijn eigen prestatie was Kobe Delmé, en terecht. Hij hield gans de koers door mooi tempo, wat resulteerde in een 83° eindplaats. De opmerking die je bij de cadetten/scholieren al kon lezen, geldt natuurlijk ook voor de seniors. Ook hier staan er veel minder deelnemers aan de start, en alweer zijn het de mindere goden die het laten afweten. Kobe zou 3 decennia geleden met zijn kwaliteiten halverwege het peloton hebben gezeten, maar die fase lijkt definitief verleden tijd.
Lenn … Yari … Kobe …
Tot slot waren er nog 2 masterwedstrijden waar iedereen ouder dan 35j present in één en dezelfde koers van start ging. Bij de dames, waar Sandrine Hoste haar klasse onderstreepte, zagen we dat Veerle Van Damme op mooie wijze als 12° binnenliep, voor o.m. Kelly Detrez, 17°, en Ine Middel, die 21° werd. Mooi om zien welke ‘sprong voorwaarts’ Veerle heeft genomen in vergelijking met vorig seizoen.
Veerle … Kelly … Ine …
Bij de mannen was AVLL-loper Jonas Bellekens de sterkste man in het veld, maar op het erepodium stond rechts van hem onze herboren Kevin De Kerpel, die dus binnen 1 maand na zijn terugkeer al meteen weer mocht proeven van het podiumgebeuren. Schitterend vent ! Op de 14° plaats liep Guy De Wachter binnen, als 2° M50’er, en dat na een erg sterk gelopen koers. Iets verder was Bart De Nijs, 17°, zijn koppositie als M55’er mooi aan het verdedigen, voor o.m. Chris Wouters, 30°, Rudi Strouven, 35°, en Jan Maus, de finishte als 41°, op 43 deelnemers.
Dikke proficiat, beste Kevin !
Guy en Bart op de heuvel …
Chris … Rudy…
Tot slot … een dikke proficiat aan de buren van AC Hulshout, met hun op alle terrein meer dan
geslaagde organisatie !
Rudy
